Choroba Fabry’ego to rzadka, dziedziczna choroba spowodowana niedoborem enzymu zwanego alfa-galaktozydazą A (alfa-Gal A). Przy niewystarczającej aktywności enzymu w komórkach z czasem gromadzi się substancja tłuszczowa zwana globotriaozyloceramidem (Gb3), która stopniowo uszkadza nerki, serce i układ nerwowy. Standardowym sposobem leczenia choroby Fabry’ego jest terapia enzymatyczna zastępcza (ERT), polegająca na podawaniu co dwa tygodnie infuzji dożylnych w celu dostarczenia brakującego enzymu. Ponieważ jednak podany enzym działa tylko przez krótki czas, pacjenci zazwyczaj wymagają stosowania tej terapii przez całe życie.
Zgodnie z danymi firmy uniQure, po podaniu jednorazowej dawki terapii genowej AMT-191 pacjenci mogli zakończyć przyjmowanie innych terapii enzymatycznych. Badana terapia genowa AMT-191 znacząco podniosła poziom enzymu, którego niedobór powoduje chorobę Fabry’ego, u wszystkich pacjentów, którym dotychczas podano lek w ramach badania klinicznego.
Ponadto, zgodnie z komunikatem prasowym firmy zawierającym aktualne informacje na temat trwającego badania w Stanach Zjednoczonych, każdy z 11 dorosłych pacjentów z chorobą Fabry’ego biorących udział w badaniu fazy 1/2 (NCT06270316) mógł zakończyć leczenie terapią enzymatyczną (ERT).
W lutym firma uniQure ogłosiła, że wstrzymała badanie w grupach otrzymujących średnie i wysokie dawki w oczekiwaniu na dalsze zbadanie objawów bezobjawowego uszkodzenia wątroby, które wystąpiło u dwóch pacjentów. Jak podała firma, po przeprowadzeniu terapii immunosupresyjnej problemy z wątrobą ustąpiły.
Zgodnie z najnowszymi informacjami z czerwca „AMT-191 nadal wykazywał akceptowalny profil bezpieczeństwa we wszystkich grupach dawkowania” – podano w komunikacie.
Terapia genowa choroby Fabry’ego byłaby podawana tylko raz
AMT-191 to badana terapia genowa podawana jednorazowo, mająca na celu dostarczenie sprawnej kopii genu zawierającego instrukcje dotyczące enzymu alfa-Gal A. Jej celem jest umożliwienie organizmowi samodzielnego, ciągłego wytwarzania tego enzymu, zamiast polegania na powtarzanych infuzjach.
W ramach badania klinicznego fazy 1/2 testuje się AMT-191 u mężczyzn z chorobą Fabry’ego w wieku od 18 do 50 lat, u których u wszystkich wystąpiła niewystarczająca odpowiedź na terapię enzymatyczną (ERT). Badanie jest prowadzone w ośmiu ośrodkach w całych Stanach Zjednoczonych i prawdopodobnie nadal trwa rekrutacja uczestników.
Wstępne dane opublikowane we wrześniu ubiegłego roku wykazały, że AMT-191 zwiększył poziom alfa-Gal A u czterech pacjentów z chorobą Fabry’ego. Wszyscy zaprzestali terapii enzymatycznej (ERT). Nowe dane pochodzą od 11 pacjentów leczonych trzema różnymi dawkami i obserwowanych przez okres od trzech miesięcy do ponad 1,5 roku.
Dane te wskazują, że leczenie preparatem AMT-191 doprowadziło do zależnego od dawki wzrostu aktywności alfa-Gal A. Przy najniższej dawce aktywność enzymu wzrosła od 1- do 16,2-krotności średniego zakresu normy. Przy średniej dawce aktywność wzrosła od 14,5- do 229,6-krotności, a przy najwyższej dawce – od 58,7- do 143,6-krotności tego zakresu.
Oprócz tych zmian enzymatycznych poziomy lizo-Gb3 w osoczu – metabolitu Gb3 – pozostawały stabilne po podaniu leku we wszystkich trzech grupach dawkowania, niezależnie od tego, czy pacjenci byli wcześniej leczeni terapią enzymatyczną (ERT). Firma uniQure odnotowała, że wszyscy pacjenci, którzy otrzymali AMT-191, mogli zaprzestać terapii enzymatycznej (ERT).
Dwa przypadki z ubiegłego roku, w których wystąpiły poważne zdarzenia niepożądane, zostały już rozwiązane. Jednak zgodnie z protokołem badania podawanie kolejnych dawek w grupach otrzymujących dawki średnie i wysokie pozostaje wstrzymane, podczas gdy firma dokonuje dalszej oceny bezobjawowych (nieobjętych objawami) podwyższonych poziomów enzymów wątrobowych, które wystąpiły u dwóch pacjentów z grupy otrzymującej dawkę średnią. Podwyższone poziomy te zostały potwierdzone jako toksyczność ograniczająca dawkę, co oznacza, że były one na tyle znaczące, że ograniczały ilość leku, jaką można było bezpiecznie podać.
Jak zaznaczył twórca leku, oba przypadki ustąpiły do końca maja po przeprowadzeniu kuracji immunosupresyjnej, zgodnie z protokołem badania.
Bibliografia:
